درمان نتیجه بخش تومورهای مغزی با به کارگیری جدیدترین روشهای تشخیص

تشخیص تومور مغزی در هرکسی یک اتفاق تکان‌دهنده می‌تواند باشد که زندگی او را تغییر خواهد داد. اگر پزشکی احتمال وجود تومور مغزی را بدهد حتماً باید با دیگر پزشکان متخصص برای تشخیص قطعی و درمان تومور مغزی مشورت کنید.  مغز یک عضو پیچیده و حیاتی است و درمان اغلب باعث تغییر طول عمر می‌شود.
تشخیص به هنگام و انتخاب مناسب‌ترین درمان با توجه به نوع و شرایط تومور، می‌تواند به میزان زیادی درنتیجه معالجه و عوارض احتمالی، مؤثر باشد.

افراد مبتلا به تومورهای مغزی دارای گزینه‌های مختلف درمان هستند. گزینه‌ها عبارتند از جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی. بسیاری از مردم ترکیبی از درمان را دریافت می‌کنند. انتخاب درمان عمدتاً به موارد زیر بستگی دارد:

  • نوع و درجه تومور مغزی
  • محل تومور در مغز
  • اندازه تومور
  • سن و سلامت عمومی فرد

دکتر باغبان باتجربه‌ای که درزمینهٔ تشخیص و درمان انواع تومورهای مغزی دارد آماده است تا شما را برای تشخیص بیماری و انتخاب بهترین روش درمان راهنمایی و همراهی نماید. برای رزرو ملاقات با دکتر باغبان می‌توانید با شماره تلفن 38240000  - 88792873  تماس حاصل فرمایید.

تومور مغزی چیست؟


تومور مغزی رشد سلول‌های غیرطبیعی در مغز است.
سلول‌ها، پایه ساختاری و عملکردی انسان هستند. هنگامی‌که بدن به‌طور طبیعی کار می‌کند، سلول‌های جدید فقط برای جایگزینی سلول‌های قدیمی یا آسیب‌دیده تشکیل می‌شوند اما هنگامی‌که سلول‌ها وقتی‌که موردنیاز نیستند رشد می‌کنند می‌توانند باعث ایجاد توده شوند که همچنین تومور نامیده می‌شود. تومورهای مغز آسیب‌زا هستند زیرا می‌توانند فشار را روی قسمت‌های طبیعی مغز قرار دهند یا به آن مناطق نفوذ کنند.

تشخیص تومور مغزی


پزشکان از بسیاری از آزمایشات برای پیدا کردن یا تشخیص تومور مغزی استفاده می‌کنند و از نوع تومور مغزی آگاهی می‌یابند. آن‌ها همچنین آزمایش‌هایی را برای تعیین اینکه توده ایجادشده به قسمت‌های دیگری از بدن پخش‌شده است یا خیر نیز انجام می‌دهند. این اتفاق متاستاز نامیده می‌شود و در موارد تومور مغزی نادر است. پزشکان همچنین می‌توانند آزمایش‌هایی برای تعیین بهترین روش درمان انجام دهند.
روند تشخیص تومور مغزی در بیماران به‌طورمعمول به شکل زیر است:

ام آر آی

ام آر آی  از زمینه‌های مغناطیسی و نه اشعه x  برای تولید تصاویر دقیق از بدن استفاده می‌کنند.  از ام آر آی برای اندازه‌گیری اندازه تومور استفاده می‌شود. یک رنگ مخصوص به نام کنتراست قبل از اسکن برای ایجاد تصویر واضح ارائه می‌شود. این رنگ را می‌توان به ورید بیمار تزریق کرد یا به‌عنوان یک قرص بلعید. ام آر آی عکس‌های دقیق‌تری از سی‌تی‌اسکن نشان می‌دهد و روش ترجیحی برای تشخیص تومور مغزی است. ام آر آی، بسته به نوع تومور و احتمال گسترش آن، ممکن است از مغز، نخاع یا هر دو گرفته شود.

نمونه‌برداری از بافت / بیوپسی / جراحی حذف تومور

نمونه‌ای از بافت تومور معمولاً برای تشخیص نهایی موردنیاز است.  بیوپسی برداشتن مقدار کمی از بافت برای بررسی زیر میکروسکوپ است و تنها راه قطعی تشخیص تومور مغزی است. یک متخصص آسیب‌شناس نمونه را تحلیل می‌کند. پاتولوژیست پزشکی است که متخصص در تفسیر آزمایشات و ارزیابی سلول‌ها، بافت‌ها و اندام‌ها برای تشخیص بیماری است. بیوپسی را می‌توان به‌عنوان بخشی از جراحی برای حذف کل تومور انجام داد یا اگر از بین بردن کامل تومور به علت محل قرارگیری یا سلامت بیمار امکان‌پذیر نباشد جراحی ممکن است به‌عنوان یک روش جداگانه صورت گیرد.
تیم مراقبت بهداشتی شما ممکن است سایر آزمایشات را توصیه کند تا تأثیربخش بودن روند  درمان را بررسی کند. همه آزمایشات ذکرشده در زیر برای هر فرد مورداستفاده قرار نخواهد گرفت.

سی‌تی‌اسکن

سی‌تی‌اسکن یک تصویر 3 بعدی از داخل بدن است که با استفاده از اشعه ایکس از زوایای مختلف ایجاد می‌شود. رایانه این تصاویر را روی نمایشگر دقیق نشان می‌دهد که هرگونه ناهنجاری یا تومور را نشان می‌دهد. سی‌تی‌اسکن می‌تواند به پیدا کردن خونریزی و بزرگ شدن فضاهای پر از مایع در مغز، یعنی بطن‌ها، کمک کند. تغییرات در استخوان جمجمه نیز می‌تواند بر روی سی‌تی‌اسکن دیده شود و می‌تواند برای اندازه‌گیری اندازه تومور مورداستفاده قرار گیرد. اگر ام آر آی گرفتن از بیمار ممکن نباشد، مثلاً به این دلیل که شخص برای قلبش از دستگاه تنظیم‌کننده ضربان قلب استفاده می‌کند، سی‌تی‌اسکن نیز مورداستفاده قرار می‌گیرد. گاهی اوقات محلول کنتراست قبل از اسکن برای ارائه جزئیات بهتر بر روی تصویر تجویز می‌شود. این رنگ را می‌توان به ورید بیمار تزریق کرد یا به‌عنوان یک قرص بلعید.

پِت اسکن یا پت-سی تی اسکن

پت اسکن در ابتدا در دوره‌ی درمان بیمار برای پیدا کردن اطلاعات بیشتر در مورد تومور استفاده می‌شود. همچنین ممکن است از آن استفاده شود اگر تومور بعد از درمان دوباره عود کند. پت اسکن معمولاً با یک سی‌تی‌اسکن به نام پت-سی تی اسکن ترکیب می‌شود. بااین‌حال، ممکن است بشنوید که پزشک به این روش فقط به‌عنوان پت اسکن اشاره می‌کند. پت اسکن راهی برای ایجاد تصاویری از اندام‌ها و بافت‌های داخل بدن است که از مواد مختلف مانند قندها یا پروتئین‌ها استفاده می‌کنند. مقدار کمی از مواد رادیواکتیو به بدن بیمار تزریق می‌شود. این ماده از سلول‌هایی که به‌طور فعال تقسیم می‌شوند، گرفته‌شده است. ازآنجاکه بیشتر سلول‌های تومور به‌طور فعال تقسیم می‌شوند، بیشتر مواد رادیواکتیو جذب می‌شوند. یک اسکنر سپس این ماده را برای تولید تصاویر داخل بدن تشخیص می‌دهد.

آنژیوگرافی مغزی

آنژیوگرافی مغزی يک اشعه ایکس يا مجموعه اشعه ایکس از سر است که شریان‌ها را در مغز نشان می‌دهد. اشعه ایکس پس از تزریق یک ماده کنتراست به رگ‌های اصلی سر بیمار گرفته می‌شود.

سوراخ نخاعی

سوراخ نخاعی روشی است که پزشک با استفاده از سوزن نمونه‌برداری از مایع مغزی نخاعی (CSF) برای جستجوی سلول‌های تومور، خون و یا تومور استفاده می‌کند. نشانگرهای تومور یا نشانگرهای زیستی مواد در مقادیر بالاتر از حد نرمال در خون، ادرار، مایع نخاعی، پلاسما و سایر مایعات بدن افراد مبتلا به انواع خاصی از سرطان یافت می‌شوند. به‌طورمعمول، یک بی‌حسی موضعی برای کاهش درد بیمار قبل از روش به او داده می‌شود

میلوگرام

پزشک ممکن است یک میلوگرام را برای تشخیص اینکه آیا تومور به مایع نخاعی، سایر نقاط مغز یا نخاع گسترش‌یافته است یا خیر توصیه کند. میلوگرام از رنگی استفاده می‌کند که به مایع مغزی نخاعی، که بافت نخاعی را احاطه کرده است، تزریق می‌شود. رنگ در اشعه ایکس نشان داده می‌شود و می‌تواند ستون فقرات را نشان دهد تا به پزشک کمک کند تا تومور را بیابد. این روش به‌ندرت انجام می‌شود و روش سوراخ نخاعی (به بالا نگاه کنید) بیشتر رایج است.

آزمایش مولکولی تومور

پزشک شما ممکن است آزمایش‌هایی بر روی یک نمونه تومور انجام دهد تا ژن‌ها، پروتئین‌ها و عوامل دیگر مانند نشانگرهای منحصر به تومور را شناسایی کند. بعضی از بیومارکرها ممکن است به پزشکان کمک کنند تا احتمال بهبودی بیمار را مشخص کنند. محققان در حال بررسی معیارهای زیستی برای پیدا کردن راه‌های تشخیص تومور مغزی قبل از شروع علائم هستند. درنهایت، نتایج این آزمایش‌ها ممکن است به تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا گزینه‌های درمان شامل درمان هدفمند است یا خیر کمک کند.

تست‌های عصب‌شناسی، بینایی و شنوایی

این آزمایش‌ها تعیین می‌کند که آیا تومور بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارد یا خیر. معاینه چشم می‌تواند تغییرات در عصب بینایی و همچنین تغییرات درزمینهٔ بینایی فرد را تشخیص دهد.

ارزیابی عصبی شناختی

این بررسی شامل یک ارزیابی دقیق از تمام توابع اصلی مغز، مانند ذخیره و بازیابی حافظه، توانایی‌های بیانگر و پذیرنده زبان، محاسبه، مهارت و رضایت کلی بیمار می‌باشد. این آزمایش‌ها توسط یک متخصص روان‌پزشکی دارای مجوز انجام می‌شود. این متخصص یک گزارش رسمی را برای مقایسه با ارزیابی‌های آینده یا شناسایی مشکلات خاصی که می‌تواند از طریق درمان بهبود یابد می‌نویسد.

الکتروانسفالوگرافی (EEG )

EEG  یک آزمایش غیر انعطاف‌پذیر است که در آن الکترودها به خارج از سر فرد متصل می‌شوند تا فعالیت الکتریکی مغز را اندازه‌گیری کنند. این مورد برای نظارت استفاده می‌شود.

پتانسیل تحریک‌شده

پتانسیل‌های تحریک‌شده شامل استفاده از الکترود برای اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی اعصاب می‌شود و اغلب می‌تواند تومور عصب شنوایی ، که یک تومور مغزی غیر مخاطی است، را تشخیص دهد. در هنگام برداشتن تومور که در اطراف عصب‌های مهم رشد می‌کند این تست می‌تواند به‌عنوان راهنمایی مورداستفاده قرار گیرد.

درمان تومور مغزی


در مراقبت از تومور مغزی، انواع مختلف پزشکان اغلب باهم کار می‌کنند تا یک طرح کلی درمان بیمار را که ترکیبی از انواع مختلف درمان است ایجاد کنند. این‌یک تیم چند رشته‌ای است.
شرح رایج‌ترین روش‌های درمان تومور مغزی در زیر آورده شده است.

جراحی

جراحی حذف تومور و برخی از بافت‌های سالم اطراف در طول یک عمل است. این معمولاً اولین درمان برای تومور مغزی است و اغلب تنها درمان موردنیاز برای تومور مغزی با درجه پایین است. از بین بردن تومور می‌تواند علائم عصبی را بهبود بخشد، بافت را برای تشخیص فراهم کند، درمان‌های دیگر تومورهای مغز را بهتر کند و در بسیاری از موارد پیش‌آگهی فردی با تومور مغزی را بهبود بخشد.
پیشرفت‌های سریع در عمل جراحی تومورهای مغزی انجام‌شده است که عبارتند از:

نقشه‌برداری غشایی

نقشه‌برداری غشایی اجازه می‌دهد تا پزشکان مناطق مغز را که حواس، زبان و مهارت‌های حرکتی را کنترل می‌کنند شناسایی کنند.

تصویربرداری پیشرفته

دستگاه‌های تصویربرداری پیشرفته به جراحان امکان بیشتری برای برنامه‌ریزی و انجام عمل جراحی می‌دهند. به‌عنوان‌مثال، تکنیک‌های مبتنی بر کامپیوتر، مانند جراحی تصویری (IGS)، به جراحان کمک می‌کند محل دقیق محل تومور را مشخص کنند. بااین‌حال، این تکنیک بسیار تخصصی است که ممکن است به‌طور گسترده‌ای در دسترس نباشد.

رنگ‌های فلورسنت

یک رنگ فلورسنت، که اسید آمینولولینولیک 5  نامیده می‌شود، صبح قبل از جراحی به‌صورت خوراکی به بیمار داده می‌شود. این رنگ توسط سلول‌های تومور گرفته‌شده است. پزشکان می‌توانند از میکروسکوپ ویژه و نور برای دیدن سلول‌هایی که رنگ را در طی عمل جراحی مصرف کرده‌اند استفاده کنند که کمک می‌کند تا پزشکان با خیال راحت به همان اندازه از تومور که ممکن است بردارند. برای توموری که در نزدیکی مرکز گفتار مغز است، در بیشتر موارد جراحی را زمانی انجام می‌دهند که بیمار هشیار است. به‌طورمعمول، هنگامی‌که سطح مغز قابل‌رؤیت باشد بیمار را هوشیار می‌کنند. سپس، تکنیک‌های تحریک الکتریکی ویژه برای تعیین قسمت خاصی از مغز که کنترل گفتار را استفاده می‌کنند استفاده می‌شود. این روش می‌تواند باعث بروز آسیب در هنگام برداشتن تومور شود.
گاهی اوقات عمل جراحی نمی‌تواند انجام شود، زیرا تومور در جایی قرار دارد که جراح نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند یا نزدیک به یک ساختار حیاتی است. این تومورها نامنظم هستند. اگر تومور غیرقابل برداشته شدن باشد، پزشک سایر گزینه‌های درمان را توصیه می‌کند که ممکن است شامل بیوپسی یا حذف بخشی از تومور باشد.

عوارض جانبی جراحی تومور مغزی

ممکن است سردرد داشته باشید یا برای چند روز اول بعد از عمل ناراحت باشید. بااین‌حال، دارو معمولاً می‌تواند درد را کنترل کند.
دیگر مشکلات غیر رایج نیز ممکن است بعد از عمل جراحی تومور مغزی رخ دهد. مغز ممکن است متورم شود یا مایع در داخل جمجمه ایجاد شود. پزشک بر علائم تورم یا ایجاد مایع نظارت خواهد کرد. شما ممکن است آستروئیدها را برای کمک به کاهش تورم دریافت کنید. جراحی دوم ممکن است برای تخلیه مایع موردنیاز باشد. جراح ممکن است یک لوله بلند و نازک (شنت) را در بطن مغز قرار دهد. لوله زیر پوست به بخش دیگری از بدن، معمولاً شکم، وصل است. مایع بیش‌ازحد از مغز منتقل می‌شود و به شکم می‌رود. گاهی اوقات مایع به‌جای آن به قلب تخلیه می‌شود.
عفونت نیز مشکل دیگری است که ممکن است پس از جراحی ایجاد شود. اگر این اتفاق بیفتد، پزشک آنتی‌بیوتیک را به شما می‌دهد.
جراحی مغز ممکن است به بافت طبیعی آسیب برساند. آسیب مغزی می‌تواند یک مشکل جدی باشد که می‌تواند مشکلاتی را در تفکر، دیدن، یا صحبت کردن ایجاد کند. همچنین می‌تواند تغییرات شخصیتی یا تشنج را ایجاد کند. بسیاری از این مشکلات باگذشت زمان کاهش می‌یابند یا ناپدید می‌شوند اما گاهی اوقات آسیب به مغز دائمی است اگرچه برای این عوارض نیز درمان‌هایی وجود دارد.

پرتودرمانی تومور مغز


پرتودرمانی استفاده از پرتوهای پرانرژی و یا ذرات دیگر برای از بین بردن سلول‌های تومور است. پزشکان ممکن است از پرتودرمانی برای کاهش یا توقف رشد تومور استفاده کنند. این روش معمولاً پس از جراحی و احتمالاً همراه با شیمی‌درمانی ارائه می‌شود. پزشکی رایج‌ترین ترین نوع درمان تابش اشعه ماوراءبنفش بیضوی نامیده می‌شود که تابش آن از یک دستگاه خارج از بدن است. هنگامی‌که درمان با تابش با استفاده از ایمپلنت‌ها انجام می‌شود، این پرتودرمانی داخلی یا براکیوتراپی نامیده می‌شود. پرتودرمانی معمولاً شامل تعداد مشخصی از جلسات درمانی است که طی یک دوره زمانی مشخص انجام می‌شود.
پرتودرمانی با اشعه خارجی می‌تواند از راه‌های زیر به تومور هدایت شود:

پرتودرمانی متعارف

محل درمان بر اساس علائم آناتومی و اشعه ایکس تعیین می‌شود. در شرایط خاص، مانند پرتودرمانی کل مغز برای متاستاز مغز، این تکنیک مناسب است. برای اهداف دقیق‌تر تکنیک‌های مختلف موردنیاز است. مقدار تابش بستگی به درجه تومور دارد.

پرتودرمانی 3 بعدی

با استفاده از تصاویر سی‌تی‌اسکن  و ام آر آی یک مدل سه‌بعدی از تومور و بافت سالم اطراف تومور بر روی کامپیوتر ایجاد می‌شود. این مدل می‌تواند جهت هدایت مستقیم و دقیق پرتوها به تومور استفاده شود و تابش دوزهای بالای پرتودرمانی به بافت سالم را کم کند.

پرتودرمانی با شدت مدوله (IMRT)

یک نوع پرتودرمانی 3 بعدی است که می‌تواند به‌طور مستقیم تومور را هدف قرار دهد. این روش می‌تواند دوزهای بالایی از تابش را به تومور تحمیل کند و تابش به بافت سالم اطراف را حتی کمتر از روش قبل کند. در پرتودرمانی با شدت مدوله پرتوهای تابشی به تیرهای کوچک شکسته می‌شوند و شدت هر یک از این تیرهای کوچک می‌تواند تغییر کند. این بدان معنی است که پرتوهای شدیدتر و یا پرتوهایی که پرتوهای بیشتری را می‌دهند تنها می‌توانند روی تومور انجام شوند.

پروتون درمانی

پروتون درمانی نوعی پرتودرمانی است که از پروتون‌ها به‌جای اشعه ایکس استفاده می‌کند. پروتون‌ها با شدت بالا می‌توانند سلول‌های تومور را از بین ببرند. پرتودرمانی به روش  پروتون به‌طورمعمول برای تومورها مورداستفاده قرار می‌گیرد، زیرا به علت محل قرارگیری تومور، مانند تومورهایی که نزدیک استخوان قاعده جمجمه و عصب بینایی رشد کرده‌اند، تابش کمتری باید مورداستفاده قرار گیرد.

رادیوسرجری استریوتاکتیک

رادیوسرجری استریو تاکتیک استفاده از دوز بالای تابش به‌طور مستقیم به تومور و نه بافت سالم است. این بهترین روش برای تومورهایی است که فقط در یک ناحیه مغز هستند و همچنین برخی تومورهای غیر سرطانی خاص است. همچنین هنگامی‌که فرد دارای بیش از 1 تومور مغزی متاستاز است می‌تواند مورداستفاده قرار گیرد. انواع مختلفی از تجهیزات رادیوسرجری استریو تاکتیک وجود دارد ازجمله:

  • شتاب‌دهنده خطی اصلاح‌شده دستگاهی است که با استفاده از الکتریسیته، تابش انرژی بالا را ایجاد می‌کند تا جریانی از ذرات زیر اتمی سریع حرکت کند.
  • گامانایف یکی دیگر از انواع پرتودرمانی است که پرتوهای بسیار متمرکز پرتوی گاما را در تومور متمرکز می‌کند.
  • سایبری نابف دستگاهی رباتیک است که در پرتودرمانی برای هدایت تابش به تومور، به‌ویژه در ناحیه مغز، سر و گردن استفاده می‌شود.

رادیوتراپی استریوتاکتیک فرکشنال

پرتودرمانی با همان دقت استریوتاکتیک انتقال داده می‌شود اما تقسیم آن به دوزهای روزانه کوچک تقسیم می‌شود که در مقایسه با یک جراحی رادیویی 1 روزه چند هفته طول می‌کشد. این تکنیک برای تومورهای نزدیک به ساختارهای حساس مانند اعصاب اپتیک یا ساقه مغز استفاده می‌شود.
با استفاده از این تکنیک‌های مختلف، پزشکان سعی می‌کنند کار را دقیق‌تر انجام دهند و تماس تابشی با بافت مغز سالم اطرافشان را کاهش دهند. بر اساس اندازه و محل تومور، متخصص ممکن است هر یک از تکنیک‌های رادیوتراپی را انتخاب کند. در شرایط خاص ترکیبی از تکنیک‌های متعدد می‌تواند بهترین تأثیر را داشته باشد.

عوارض رادیوتراپی یا رادیودرمانی تومورهای مغزی

عوارض جانبی کوتاه‌مدت از پرتودرمانی ممکن است شامل خستگی، واکنش خفیف پوست، ریزش مو، ناراحتی معده و نشانه‌های نورولوژی باشد. بیشتر عوارض جانبی به‌زودی پس از درمان به پایان می‌رسند. همچنین، پرتودرمانی معمولاً برای کودکان زیر 5 سال به علت خطر بالای آسیب به مغز در حال رشد آن‌ها توصیه نمی‌شود. عوارض جانبی طولانی‌مدت پرتودرمانی به میزان تابش تشعشعات و مشکلات مربوط به حافظه و هورمون و تغییرات شناختی (فکری) مانند درک و انجام وظایف پیچیده بستگی دارد.

شیمی‌درمانی تومور سر


شیمی‌درمانی استفاده از داروها برای از بین بردن سلول‌های تومور معمولاً با پایان دادن به توانایی سلول‌های سرطانی برای رشد و تقسیم شدن است. شیمی‌درمانی می‌تواند باعث از بین بردن سلول‌های توموری باقی‌مانده پس از عمل، کند شدن رشد تومور یا کاهش علائم شود. شیمی‌درمانی توسط یک اکولوژیست پزشکی، که پزشکی است که متخصص در درمان تومورها با دارو است، انجام می‌شود.
شیمی‌درمانی سامانه‌ای به جریان خون منتقل می‌شود تا سلول‌های تومور را در سراسر بدن جذب کند. راه‌های معمول برای دادن شیمی‌درمانی عبارتند از قرص یا کپسول بلعیده‌شده (به‌صورت خوراکی) یا تزریق داخل وریدی (IV) با استفاده از یک سوزن که در ورید قرار داده می‌شود. همچنین ممکن است از طریق یک کاتتر یا پورت، که برای تزریق IV تزریق آسان‌تر استفاده می‌شود، داده شود.
شیمی‌درمانی برای درمان تومور مغزی معمولاً بعد از عمل جراحی و احتمالاً بعد از پرتودرمانی به‌خصوص اگر تومور بعد از درمان اولیه عود کرده باشد انجام می‌شود.
شیمی‌درمانی معمولاً شامل تعداد مشخصی از جلسات است که طی یک دوره زمانی مشخص انجام می‌شود. بیمار ممکن است در یک‌زمان فقط از یک نوع دارو استفاده کند یا ترکیبی از داروهای مختلف را هم‌زمان مصرف کند.

درمان هدفمند

علاوه بر شیمی‌درمانی استاندارد، درمان هدفمند درماني است که هدف آن ژن‌ها، پروتئین‌ها و يا محيط بافت خاص تومور است که به رشد و بقاء تومور کمک می‌کند. این نوع درمان، رشد و گسترش سلول‌های تومور را محدود می‌کند و باعث محدود کردن آسیب به سلول‌های سالم می‌شود.

عوارض شیمی‌درمانی سرطان مغز

عوارض جانبی شیمی‌درمانی به فرد و دوز مورداستفاده بستگی دارد اما می‌تواند شامل خستگی، خطر عفونت، تهوع و استفراغ، ریزش مو، از دست دادن اشتها و اسهال باشد. این عوارض پس از درمان به پایان می‌رسد. به‌ندرت، بعضی از داروها ممکن است باعث کاهش شنوایی شوند. دیگر داروها ممکن است آسیب کلیه را ایجاد کنند. برای محافظت از کلیه‌ها، بیماران ممکن است مایع اضافی را با IV دریافت کنند.

درمان سرطان با میدان‌های الکتریکی (TTF)

این نوع درمان با استفاده از دستگاه‌های قابل‌حمل غیرتهاجمی انجام می‌شود که قسمت‌هایی از سلول که برای رشد و گسترش سلول‌های تومور موردنیاز است را تحت تأثیر قرار می‌دهند و با قرار دادن الکترودهایی که میدان الکتریکی در خارج از سر فرد ایجاد می‌کنند، کار می‌کند.

بهبود بیماری و احتمال عود


بهبود بیماری زماني است كه تومور در بدن دیگر دیده نشود. بهبود  می‌تواند موقت یا دائمی باشد.
در بسیاری از تومورهای اولیه مغز، علیرغم تست‌های تصویربرداری که نشان می‌دهند که رشد تومور کنترل‌شده یا نشانه‌های قابل‌مشاهده تومور وجود ندارد اما معمولاً تومور مغزی مجدداً عود می‌کند.
بیماران اغلب اسکن ام آر آی را برای تشخیص عود انجام می‌دهند. این عدم قطعیت باعث می‌شود بسیاری از مردم نگران باشند که تومور دوباره عود کند. مهم است که با پزشک خود در مورد احتمال عود تومور صحبت کنید. درک خطر عود و گزینه‌های درمان ممکن است به شما کمک کند که اگر تومور بازگشت بیشتر آماده شوند.
اگر تومور پس از درمان اولیه عود کند آن را تومور عودکننده می‌نامند. تومور مغزی عودکننده به‌طورکلی در نزدیکی جایی که در ابتدا ایجادشده بود دوباره ظاهر می‌شود. در موارد نادر تومور ممکن است در مکان دیگری عود کند که به نام تومور مالتی فوکال شناخته می‌شود.

مراقبت بعد از درمان



ازآنجایی‌که تومورهای مغزی می‌توانند در قسمت‌هایی از مغز که مهارت‌های حرکتی، گفتار، بینایی و تفکر را کنترل می‌کنند، ایجاد شوند بنابراین توان‌بخشی ممکن است بخشی ضروری از بهبودی باشد. با توجه به نیازهای شما، پزشک ممکن است موارد زیر را به شما توصیه کند:

  • درمان فیزیکی برای کمک به بازیابی مهارت‌های حرکتی یا قدرت عضلانی شما
  • کار درمان برای کمک به بازگشت به فعالیت‌های روزمره طبیعی خود، ازجمله شغل خود پس از تومور مغزی یا بیماری دیگر
  • گفتاردرمانی با متخصصان گفتاری (پاتولوژیست‌های گفتاری) برای کمک به صحبت کردن
  • آموزش برای کودکان مدرسه برای کمک به بچه‌ها در مقابله با تغییرات در حافظه و تفکر خود پس از ابتلا به تومور مغزی