درمان انواع تومور گلیوما در سلول های محافظ اعصاب مغز و نخاع

گلیوما نوعی تومور است که در مغز و نخاع ایجاد می‌شود. تومورهای گلیوما از سلول‌های حمایت‌کننده‌ی گلیال نشئت می‌گیرند که این سلول‌ها، سلول‌های عصبی را احاطه کرده و به عملکرد آن‌ها کمک می‌کنند. تومورهای گلیوما می‎توانند روی عملکرد مغز تأثیر بگذارد و بسته به موقعیت و میزان رشد، زندگی فرد را به خطر بی اندازند. این نوع تومورها از شایع‌ترین انواع تومورهای مغزی اولیه (در خود مغزی ایجاد می‌شوند) می‌باشند.

تومور گلیوما نوع شایعی از تومور است که در مغز ایجاد می‌شود. حدود 33 درصد از همه‌ی تومورهای مغزی، از نوع گلیوما هستند که از سلول‌های گلیالی ناشی می‌شوند که عصب‌های موجود در مغز ، مانند آستروسیت‌ها، اولگودندروسیت‌ها و سلول‌های اپاندیمال را احاطه و محافظت می‌کنند. تومورهای گلیوما را تومورهای مغزی داخل محوری نیز می‌نامند زیرا در میان ماده‌ی مغز رشد می‌کنند و با بافت نرمال و سالم مغز آمیخته می‌شوند.

برای درمان و رفع مشکلات ناشی از تومورهای گلیوما لازم است در اسرع وقت به جراح متخصص مغز و اعصاب مراجعه شود تا بتوان از آسیب‌های بعدی جلوگیری شود. دکتر باغبان به‌عنوان متخصص جراحی مغز  اعصاب با تبحری که در امر جراحی انواع تومورهای مغز و اعصاب دارد می‌تواند به شما در درمان این بیماری کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های 38240000  - 88792873  تماس حاصل فرمایید.

انواع تومورهای گلیوما


سه نوع سلول گلیال می‌توانند تومور تولید کنند . تومورهای گلیوما را می‌توان بر حسب نوع سلول ایجاد کننده، طبقه‌بندی کرد.

انواع گلیوما عبارت‌اند از:

  • تومورهای آستروسیتومااز جمله آستروسیتوما، آستروسیتومای آناپلاستیک و گلیوبلاستوما
  • تومورهای اپاندیمومااز جمله اپاندیمومای آناپلاستیک ، اپاندیمومای میکسوپاپیلاری و ساب‌اپاندیموما
  • تومورهای الیگودندروگلیومااز جمله الیگودندروگلیوما، الیگودندروگلیومای آناپلاستیک و الیگوآستروسیتومای آناپلاستیک

نوع گلیوما به تعیین نوع درمان و پیش‌آگهی شما درباره‌ی این بیماری کمک می‌کند. به‌طورکلی، گزینه‌های درمانی گلیوما شامل جراحی، رادیوتراپی، شیمی‌درمانی، دارودرمانی هدف‌دار و آزمایش‌های بالینی تحقیقاتی می‌باشند

علت ایجاد تومور گیلوما در مغز و نخاع چیست؟


مانند همه‌ی تومورهای مغزی اولیه (با منشأ مغزی)، علت دقیق تومورهای گلیوما شناخته شده نیست. اما عواملی وجود دارند که می‌توانند خطر ابتلا به تومور مغزی را افزایش دهند.

تومور گلیوما چه علائمی دارد؟


نشانه‌های گلیوما بر اساس نوع، اندازه، موقعیت و میزان رشد تومور متفاوت هستند.

از نشانه‌ها و علائم شایع تومورهای گلیوما می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • سردرد
  • حالت تهوع یا استفراغ
  • گیجی یا کاهش عملکرد مغز
  • از دست دادن حافظه
  • تغییرات شخصیت یا بی‌قراری
  • مشکلاتی در حفظ تعادل
  • بی‌اختیاری ادرار
  • مشکلات بینایی مانند تاری دید، دوبینی یا از دست دادن دید محیطی
  • اختلالات تکلم
  • تشنج، خصوصاً در افرادی که سابقه‌ی تشنج ندارند

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید


در صورت مشاهده‌ی هر گونه علائم و نشانه‌های مزمن و نگران‌کننده‌، به پزشک مراجعه کنید.

عوامل خطر


از عوامل خطر بروز گلیوما، به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:

خطر بروز تومور مغزی با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد. تومورهای گلیوما بیشتر در بین افراد ۶۰ تا ۸۰ ساله شیوع دارد؛ اگرچه تومور مغزی می‌تواند در هر سنی رخ دهد. انواع خاص گلیوما ازجمله تومورهای اپاندیموما و آستروسیتومای پیلوسایتیک در میان کودکان و جوانان شایع‌تر هستند.

خطر تومور مغزی در افرادی که در معرض نوع خاصی از تشعشع به نام پرتوهای یونیزه کننده قرار گرفته‌اند، بالاتر است. از نمونه‌هایی پرتوهای یونیزه کننده (یونیزان) می‌توان به پرتوهای رادیوتراپی که برای درمان سرطان استفاده می‌شوند و پرتوهای ناشی از بمب اتمی اشاره کرد. تاکنون اثر زیانباری در رابطه با افزایش خطر ابتلا ب این نوع تومورها از انواع رایج‌تر این تشعشات از جمله میدان‌های مغناطیسی ایجاد شده از جریان‌های برق، امواج رادیویی گوشی‌های همراه و اجاق‌های ماکروویو گزارش نشده است.

گلیوما به‌ندرت به عنوان یک بیماری ارثی در بین اعضای خانواده رخ می‌دهد. اما داشتن سابقه‌ی خانوادگی این بیماری، می‌تواند خطر بروز آن را به میزان دو برابر افزایش دهد. برخی ژن‌ها تا حدودی با گلیوما مرتبط‌ می‌باشند؛ اما برای اثبات ارتباط میان تنوع ژنی و تومورهای مغزی، تحقیقات بیشتری باید انجام بگیرد.

من یک بلاک متن هستم، روی دکمه ویرایش کلیک کنید تا این متن را تغییر دهید. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

تشخیص


تشخیص

درصورتی‌که پزشک عمومی‌تان به وجود تومور مغزی مشکوک شود، شما را به یک متخصص بیماری مغز و اعصاب که تجربه و تحصیلات تخصص در زمینه‌ی درمان اختلالات مغزی و سیستم عصبی دارد (نورولوژیست)ارجاع می‌دهد. پزشک متخصص انجام تست‌ها و آزماش هایی را به شما توصیه می‌کند، از جمله:

مشاوره‌ی نورولوژیک

  • معاینه‌ی نورولوژیکی: در طی معاینه نورولوژیک، پزشک بینایی، شنوایی، تعادل، تعادل، هماهنگی ، مقاومت و رفلاکس های بدنی‌تان را ارزیابی می‌کند. وجود اختلال در یک یا چند مورد از این موارد، ناحیه‌ای از مغز را که احتمالاً تومور درگیر کرده است، مشخص می‌سازد.
  • تست‌های تصویربرداری: از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI) ،اغلب برای تشخیص تومورهای مغزی استفاده می‌شود. در برخی موارد در طی MRI، رنگی به‌عنوان ماده‌ی کنتراست به داخل یکی ورید‌های بازوی بیمار تزریق می‌گردد تا ‎ تفاوت‌های موجود در بافت مغزی راحت‌تر دیده شوند.

اسکن ام آر آی مغزی

اسکن ام آر آی مغزی 1اسکن ام آر آی مغزی

تعدادی از مؤلفه‌های  اسکن MRI تخصصی (از جمله MRI عملکردی، MRI  توأم با تزریق وریدی و اسپکتروسکوپی رزونانس مغناطیسی) می‌توانند به ارزیابی  پزشک در مورد تومور و برنامه‌ی درمانی او کمک ‌کنند. از دیگر تست‌های تصویربرداری نیز میتوان به برش‌نگاری (توموگرافی) کامپیوتری (سی تی اسکن) و برش‌نگاری نشر پوزیترون (PET) اشاره کرد.

ام آر آی تومور مغزی

  • تست‌هایی برای یافتن و بررسی وجود تومور در سایر بخش‌های بدن: برای رد انواع دیگر تومورهای مغزی که ممکن است از سایر نواحی بدن گسترده شده باشند، پزشک ممکن است انجام تست‌هایی را برای تعیین منشأ اصلی تومور پیشنهاد ‌کند. تومور گلیوما در بافت مغز نشئت می‌گیرد و نمی‌تواند در نتیجه‌ی متاستاز سایر سرطان‌ها به مغز ایجاد شود.
  • برداشت و آزمایش نمونه‌ای از بافت ناسالم (بیوپسی): بسته به موقعیت و محل گلیوما، می‌توان بیوپسی را قبل از درمان یا به‌عنوان مرحله‌ای از جراحی برداشت تومور مغزی، با استفاده از یک سوزن انجام داد.

برای تومورهای گلیومایی که دسترسی به آن‌ها سخت بوده یا در نواحی بسیار حساس مغز قرار گرفته‌اند که ممکن است با انجام یک جراحی تهاجمی‌تر آسیب ببینند، بیوپسی سوزنی استریوتاکتیک انجام می‌گیرد. در بیوپسی سوزنی استریوتاکتیک ، جراح مغز و اعصاب سوراخ کوچکی را در جمجمه  ایجاد کرده و سپس سوزن نازکی را از طریق این سوراخ وارد می‌کند. بافت ناسالم با این سوزن خارج می‌شود و این کارها به‌طور مداوم تحت نظارت با  سی‌تی‌اسکن یا MRI هدایت می‌شوند.

سپس برای تعیین سرطانی یا خوش‌‌خیم بودن تومور، نمونه‌ی برداشته‌شده (بیوپسی) را در زیر میکروسکوپ بررسی می‌کنند. بیوپسی تنها روش قطعی برای تشخیص تومور مغزی است و  یک پیش‌آگهی را برای راهنمایی‌های جهت انتخاب گزینه‌های درمانی ارائه می‌دهد. بر اساس این اطلاعات، پاتولوژیست می‌تواند درجه‌ی تومور مغزی و مرحله‌ی رشد آن را تعیین کند. تومورها در چهار درجه طبقه‌بندی می‌شوند. در این درجه‌بندی، تومورهای درجه‌ی یک تومورهایی هستند که آهسته‌ترین رشد را دارند که بیشتر سلول‌های آن‌ها را سلو‌ل‌های خوش‌خیم تشکیل می‌دهند و تومورهای درجه‌ چهار که بیشترین میزان سلول‌های سرطانی و بافت مهاجم  ناسالم را دارند.

روش‌های درمان تومور گلیوما مغز و نخاع


درمان تومور گلیوما به نوع، اندازه، درجه و موقعیت تومور و هم‌چنین سن، سلامت عمومی و انتخاب بیمار بستگی دارد. علاوه‌ بر عمل‌هایی که برای برداشت خود تومور انجام می‌گیرد، درمان گلیوما همچنین شامل مصرف داروهایی برای کاهش علائم و نشانه‌های بیماری می‌شود. پزشک ممکن است برای کاهش تورم و فشار وارده بر بافت مغزی، داروهای آستروئیدی نیز تجویز می‌کند. گاهی داروهای ضد تشنج نیز ممکن است برای کنترل تشنج استفاده شود.

معمولاً اولین گام در درمان بیشتر موارد گلیوما، جراحی جهت برداشت بیشترین مقدار ممکن از تومور می‌باشد. در برخی موارد، تومورهای گلیوما کوچک هستند و جداسازی آن‌ها از بافت سالم اطراف آسان می‌باشد و این امر برداشت کامل تومور با جراحی را میسر می‌سازد. در سایر موارد، تومور قابلیت جداسازی از بافت سالم اطراف نداشته یا در نزدیکی نواحی حساس مغزی قرار گرفته است؛ در چنین شرایطی پزشک سعی می‌کند بیشترین مقدار ممکن از تومور را به‌طوری‌که خطری ایجاد نکند بردارد. حتی برداشت بخشی از تومور نیز علائم و نشانه‌های عارضه را کاهش می‌دهد.

در برخی موارد، نوروپاتولوژیست‌ها (آسیب شناس سیستم عصبی) می‌توانند نمونه‌های بافتی برداشته شده توسط جراح را ارزیابی کنند و نتایج حاصل را در حین انجام جراحی گزارش دهند. این اطلاعات به جراح کمک می‌کند تا مقدار قابل برداشت تومور را تعیین کند. در حین عمل برداشت تومور، جراح مغز و اعصاب می‌تواند تکنیک‌های جراحی و تکنولوژی‌های مختلفی را برای حفظ هر چه بهتر بافت سالم مغزی به کار بگیرد که از آن جمله می‌توان به جراحی مغزی به کمک کامپیوتر، جراحی مغز بدون بی‌هوشی و جراحی  توأم با MRI اشاره کرد. به طور مثال، طی جراحی مغز بدون بی‌هوشی، از بیمار خواسته می‌شود که در حین عمل یکی از اندام‌های خود را حرکت داده یا داستان تعریف کند تا مطمئن باشند که از آسیب به نواحی کنترل‌کننده‌ی این اعمال در مغز جلوگیری می‌شود.

جراحی توأم با MRI

جراحی برداشت تومور گلیوما با خطراتی مانند عفونت و خون‌ریزی همراه است. خطرات احتمالی دیگر این عمل به محلی از مغز که تومور در آن قرار گرفته است بستگی دارد؛ به عنوان مثال، در جراحی برداشت توموری که در نزدیکی اعصاب متصل به چشم‌ها ، احتمال خطر از دست دادن بینایی وجود دارد. از آنجاکه حین جراحی موقعیت مغز تغییر می‌کند، با استفاده از تکنیک‌های ترسیم نقشه‌ی مغزی و جراحی  توأم با MRI، تصاویر دقیقی از مغز ایجاد می‌شود که به جراح مغز و اعصاب کمک می‌کند تا در حین انجام عمل برداشت تومور ، از برداشت هرگونه بافت عملکردی و سالم مغزی جلوگیری کند؛ در نتیجه، شنوایی، توانایی تکلم و دیگر عملکردهای مهم مغزی حفظ می‌شود.

رادیوتراپی معمولاً بعد از جراحی جهت درمان تومور گلیوما، به‌خصوص در تومورهای گلیوما با درجه‌ی بالا، انجام می‌گیرد. در این روش از پرتوهای پرتوان، از جمله پرتوهای X یا پروتون‌ها برای کشتن سلول‌های توموری استفاده می‌شود. در رادیوتراپی برای تومور گلیوما، از دستگاهی خارج از بدن پرتوها تابانده می‌شود (رادیوتراپی یا پرتودرمانی با قابلیت تنظیم شدت) .

در حال حاضر انواع متعددی از پرتودرمانی خارجی انجام به کلر برده می‌شود و تحقیقات در رابطه با استفاده از آن در گلیوما، همچنان ادامه دارد. نوع گلیوما، درجه‌ی آن و دیگر عوامل احتمالی، در تعیین زمان و نوع رادیوتراپی در نظر گرفته می‌شوند. از گزینه‌های رادیوتراپی می‌توان به استفاده از کامپیوتر برای هدف‌گیری تومور مغزی ، استفاده از پروتون به‌جای پرتوهای X به‌عنوان منبع تابش (پروتون‌تراپی) و رادیوتراپی استریوتاکتیک (رادیو جراحی) اشاره کرد.

هدف‌گیری با چاقوی گاما (گاما نایف)

رادیوجراحی استریوتاکتیک، یک جراحی در معنای عام نیست. در واقع در این روش، برای از بین بردن سلول‌های توموری موجود در یک ناحیه‌ی کوچک، از چندین پرتوی رادیویی متعدد برای ارائه‌ی یک فرم بسیار متمرکزی از درمان رادیویی برای بیمار استفاده می‌شود. هر پرتو به‌تنهایی چندان قدرتمند نیست؛ اما در نقطه‌ی تقاطعِ پرتوها باهم در محل تومور مغزی، دوز بالایی از تشعشع برای کشتن سلول‌های توموری وجود دارد.

در رادیو جراحی از تکنولوژی‌های مختلفی برای تابش پرتو جهت درمان تومورهای مغزی استفاده می‌شود ، از جمله چاقوی گاما یا گاما نایف و یا شتاب‌دهنده‌ی خطی را نام برد. عوارض جانبی رادیوتراپی به نوع و دوز تابش بستگی داشته و از موارد رایج می‌توان به خستگی، سردرد و خارش سر اشاره کرد که ممکن است حین روند یا بلافاصله پس از آن دیده شود.

در شیمی‌درمانی از داروهایی برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. داروهای شیمی‌درمانی به‌صورت قرص و خوراکی مصرف یا به‌صورت داخل ‌وریدی تزریق می‌شوند. شیمی‌درمانی  برای تومور گلیوما معمولاً در ترکیب با رادیوتراپی انجام می‌گیرد. رایج‌ترین داروی شیمی‌درمانی مورد استفاده در این زمینه، تِموزولومید (تِمودار) بوده که به صورت قرص می‌باشد. عوارض ناشی از شیمی درمانی به نوع و دوز مصرفی داروها بستگی دارد. از جمله عوارض شایع می‌توان به حالت تهوع، استفراغ، سردرد، ریزش مو، تب و ضعف اشاره کرد. برخی از این موارد را با دارو می‌توان کنترل کرد.

دارودرمانی هدف‌دار بر روی ناهنجاری‌های بخصوص موجود در سلول‌های سرطانی تمرکز دارد. دارو درمانی هدف‌دار با مسدود کردن این ناهنجاری‌ها می‌تواند باعث مرگ این سلو‌ل‌ها شود. یکی از داروهایی که در دارودرمانی هدف‌دار برای درمان نوعی تومور مغزی تحت عنوان گلیوبلاستوما استفاده می‌شود، بِواسیزوماب (آواستین) است این دارو که به صورت داخل وریدی تزریق می‌شود، مانع از تشکیل عروق خونی جدید شده و مانع از خون‌رسانی به تومور شده و در نتیجه سلول‌های توموری را از بین می‌برد.

توان‌بخشی پس از درمان


جلسات فیزیوتراپی

جلسات فیزیوتراپی

جلسات گفتار درمانی

از آن جا که تومورهای مغزی ممکن است در بخش‌های کنترل‌کننده‌ی مهارت‌های حرکتی، گفتاری، بینایی و تفکر در مغز ایجاد شوند، توان‌بخشیِ پس از درمان بخش مهمی از فرایند بهبودی محسوب می‌گردد. ازاین‌رو پزشک شما را به مراکز و خدماتی مانند موارد زیر را ارجاع می‌دهد:

  • فیزیوتراپی می‌تواند به بازیابی مهارت‌های حرکتیِ ازدست‌رفته یا نیروی عضلانی بیمار کمک می‌کند.
  • کاردرمانی به برگشت بیمار به فعالیت‌های عادی و روزانه از جمله کار و حرفه‌ی فرد، پس از تومور مغزی یا سایر بیماری‌ها کمک می‌کند.
  • گفتاردرمانی با کمک متخصصینی در زمینه‌ی اختلالات گفتاری (پاتولوژیست گفتاری) انجام می‌شود که می‌تواند در صورت وجود مشکلات و اختلالات گفتاری، به بیمار کمک کند.
  • تدریس خصوصی به کودکانِ سنین مدرسه، می‌تواند به کودکان کمک کند تا با تغییراتی در حافظه و تفکراتشان پس از تومور مغزی کنار بیایند و آن‌ها را اصلاح کنند.

درمان جایگزین

درباره‌ی درمان‌های مکمل و جایگزین تومور مغزی تحقیقات اندکی انجام گرفته است. تا کنون هیچ درمان جایگزینی برای درمان گلیوما اثبات نشده است؛ اگرچه برخی درمان‎‌های مکمل به بیمار کمک می‌کنند تا با تومور مغزی و درمان آن کنار بیاید. می‌توانید در این زمینه با پزشک خود مشورت کنید. از جمله درمان‌های مکمل در این زمینه به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:

  • طب‌ سوزنی
  • هیپنوتیزم
  • مِدیتیشن
  • موسیقی ‌درمانی
  • تمرینات ورزشیِ آرام‌بخش

مدیریت و حمایت

تشخیص تومور مغزی برای بیمار می‌تواند ترسناک و وحشت‌آور باشد. در این شرایط ممکن است احساس ‌کنید کنترل کمی بر روی سلامت خود دارید؛ اما اقداماتی را می‌توان برای کنار آمدن با شوک وارده و ناراحتی روحی پس از تشخیص انجام داد. از جمله:

  • اطلاعات کافی درباره‌ی تومور گلیوما کسب کنید تا بتوانید بهتر در زمینه‌ی درمان تصمیم‌گیری کنید: در مورد نوع خاص تومور مغزی خود، گزینه‌های درمانی موجود و در صورت تمایل پیش‌آگهی مرتبط با بیماری، از پزشک خود سؤال کنید. با کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه، می‌توانید اعتمادبه‌نفس کافی را برای تصمیم‌گیری پیدا کنید.
  • با دوستان و خانواده‌ی خود درد دل کنید:  حفظ روابط نزدیک با خانواده  و دوستانتان به شما کمک می‌کند تا راحت‌تر با شرایط و بیماری‌تان کنار بیایید. دوستان و خانواده می‌توانند حمایت‌های موردنیاز را تأمین کرده و به عنوان مثال، در زمان بستری شدن شما از خانه‌ی تان مراقبت کنند. هم‌چنین هنگامی که به خاطر سرطان دچار احساس تنش و فشار ، می‌توانند شما را مورد حمایت عاطفی‌شان قرار دهند.
  • برای خود هم‌صحبت مناسبی پیدا کنید: کسی را پیدا کنید که با اشتیاق به صحبت‌های شما در مورد ترس و امیدهایتان گوش دهد. این فرد می‌تواند یک دوست یا یکی از اعضای خانواده باشد. همچنین کمک گرفتن از یک مشاور، مددکار اجتماعی یا گروه‌های حمایتی موجود در ارتباط با سرطان نیز می‌تواند به شما کمک کند.

در ارتباط با گروه‌های حمایتی موجود در منطقه‌ی خود، از پزشکتان سؤال کنید یا دفتر تلفن و کتابخانه‌ی خود را بررسی کرده و با یک سازمان سرطان مانند مؤسسه‌ی ملی سرطان یا انجمن بیماران سرطانی ارتباط برقرار کنید.

آمادگی‌های لازم قبل از مراجعه به پزشک


در صورت مشاهده‌ی هرگونه علائم و نشانه‌های نگران‌کننده، به پزشک مراجعه کنید. اگر بیماری گلیوما در شما تشخیص داده شود، شما را به یک سری متخصصانی ارجاع می‌دهند، از جمله:

  • پزشکان متخصص در زمینه‌ی اختلالات مغزی (متخصصین مغز و اعصاب)
  • پزشکان متخصص در زمینه درمان بیماری‌های سرطانی (اونکولوژیست)
  • پزشکانی که در زمینه‌ی رادیوتراپی برای درمان سرطان تخصص دارند (رادیوتراپیست یا اونکولوژيست پرتو درمانی)
  • پزشکانی که در زمینه‌ی بیماری‌های سرطانی در سیستم عصبی تخصص دارند (نورو اونکولوژیست)
  • جراحانی که عمل‌های مغز و اعصاب انجام می‌دهند (جراح مغز و اعصاب)
  • متخصصین توان‌بخشی

بهتر است قبل از مراجعه به پزشک، خود را آماده کنید. در اینجا به چند نکته برای کمک به آماده شدن شما جهت مراجعه به پزشک و آنچه که باید از پزشکتان انتظار داشته باشید اشاره می‌کنیم.

چه کارهایی می‌توانید انجام دهید ؟

  • از هرگونه محدودیت قبل از مراجعه مطلع شوید. زمانی که نوبت برای مراجعه به پزشک می‌گیرید، حتماً بپرسید که آیا از قبل لازم است آمادگی‌هایی داشته باشید یا خیر،مانند غذا نخوردن قبل از مراجعه.
  • هر علائمی که دارید را روی یک کاغذ بنویسید، حتی هرگونه علائمی را که ممکن است به نظر بی‌ارتباط به علت مراجعه‌تان به پزشک بیاید، یادداشت کنید.
  • اطلاعات شخصی عمده‌تان را بنویسید، هرگونه شرایط استرس‌زا یا تغییراتی که اخیراً در زندگی داشته‌اید را بنویسید.
  • فهرستی از داروهای مصرفی‌تان را بنویسید، این شامل همه‌ی ویتامین‌ها و مکمل‌های مصرفی‌تان نیز می‌شود.
  • با یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان نزد پزشک بروید، گاهی اوقات ممکن است یادآوری همه‌ی اطلاعات در حین مراجعه برایتان دشوار باشد. اگر فرد دیگری همراه شما باشد، می‌تواند به شما کمک کند تا چیزهایی را که فراموش کرده‌اید به خاطر بیاورید.
  • سؤالاتی را که می‌خواهید از پزشک بپرسید، یادداشت کنید. وقت شما برای صحبت با پزشک کوتاه است، بنابراین تهیه‌ی فهرستی از سؤالاتی که دارید ، می‌تواند به شما کمک کند تا زمان بیشتری را با پزشک صحبت کنید.

سؤالاتتان را به ترتیب اولویت و اهمیت تنظیم کنید. برای یک تومور مغزی مانند گلیوما، برخی از سؤالات اصلی و پایه‌ای که باید از پزشک پرسید عبارت‌اند از :

  • چه نوع تومور مغزی دارم؟
  • این تومور در کدام ناحیه از مغز من قرار دارد؟
  • اندازه‌ی این تومور گلیوما چقدر است؟
  • تومور گلیومای من تا چه قدر تهاجمی و آسیب زننده است؟
  • آیا تومور گلیومای من سرطانی است؟
  • آیا باید آزمایش‌ها و تست‌های بیشتری انجام دهم؟
  • گزینه‌های درمانی برای من چیست؟
  • آیا درمانی وجود دارد که بتواند تومور گلیوما را معالجه کند؟
  • مزایا و خطرات هرکدام از درمان‌ها چیست؟
  • آیا فکر می‌کنید درمانی وجود دارد که بهترین راه برای معالجه‌ی من خواهد بود؟
  • آیا آزمایش بالینی برای درمان این نوع گلیومای من وجود دارد؟ آیا این درمان برای من مناسب است؟
  • پروسه‌ی درمان چه تأثیراتی می‌تواند روی فعالیت‌های روزانه‌ی من مانند راه رفتن، صحبت کردن و گفتار داشته باشد؟
  • آیا باید به یک متخصص مراجعه کنم؟ هزینه‌ی آن چقدر است و آیا بیمه هزینه‌های درمان را پوشش می‌دهد؟
  • آیا بروشور یا کتاب‌هایی برای راهنمایی من موجود است؟ چه وب‌سایت‌هایی را به من توصیه می‌کنید؟
  • چند وقت یک‌بار باید برای معاینه نزد پزشک بروم؟

علاوه بر سؤالاتی که برای پرسیدن از پزشک آماده کرده‌اید، برای پرسیدن سؤالات دیگری که به ذهن شما خطور می‌کند، درنگ نکنید.

چه انتظاری باید از پزشک داشته باشید؟

پزشک نیز سؤالاتی از شما می‌پرسد. اگر برای پاسخ به آن‌ها آماده باشید، وقت بیشتری را می‌توانید صرف مسائل مهم دیگر کنید. پزشک ممکن است این سؤالات را از شما بپرسد:

  • از چه زمانی متوجه علائم در خود شده‌اید؟
  • آیا علائمتان مداوم است یا گاهی اتفاق می‌افتد؟
  • شدت علائمتان تا چه میزان است؟
  • چه چیزی به نظر می‌آید علائمتان را کاهش می‌دهد (اگر وجود دارد)؟
  • چه چیزی به نظر می‌آید علائمتان را بدتر کند (اگر وجود دارد)؟

 

"کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است."